Angst. Iedereen kent het woord wel. Iedereen heeft er wel eens last van. Maar als het je leven gaat beheersen…..
Als kind van 14 heb ik met mijn fiets een aanrijding met een vrachtauto gehad. Gelukkig kwam ik er slechts met een hersenschudding, gat in mijn hoofd en open wenkbrauw vanaf.
Maar sinds die tijd ben ik wel angstig in het verkeer en heb ik ook angst voor zwaailichten en sirenes.
Mijn leven werd er niet echt erg door beïnvloed. Wel was ik heel voorzichtig en vermeed ik bepaalde gevaarlijke kruisingen.
Sinds vorig jaar zomer heb ik vaak last van een raar gevoel in mijn hoofd. Het gevoel dat ik elk moment zou kunnen flauw vallen. Je zit niet lekker ontspannen meer op je fiets en bent dan blij dat je op de plaats van bestemming bent.
Een paar maanden geleden is er bij mij op de hoek iets voorgevallen. Ambulance, politie en brandweer met zwaailicht. Het bleek ook nog eens bij iemand te zijn die ik persoonlijk ken.
Het was al donker dus die zwaailichten komen dan extra op je af.
Na deze gebeurtenis kreeg ik steeds meer last van dat rare gevoel in mijn hoofd. Ik werd ook angstig. Die angst werd steeds erger. Het beheerste mijn leven vanaf het moment dat ik wakker werd tot het moment dat ik in slaap viel.
’s Morgens met hartkloppingen, zweet in mijn handen, trillende benen en misselijk van angst op mijn fiets naar mijn werk. Steeds overwegen om af te stappen en lopend terug te gaan. Dan de halve dag nodig hebben om bij te komen om vervolgens weer angstig te worden omdat je over 2 uurtjes weer op je fiets naar huis moet.
Ook thuis voelde ik me niet meer veilig. Ik zat vrijwel alleen maar achter de pc te chatten want dan was ik niet alleen. Ik durfde de slaapkamer waar de pc staat haast niet uit te komen. Met angst in mijn lijf ging ik de was ophangen in de logeerkamer, durfde haast niet naar toilet. TV kijken of lezen in de huiskamer deed ik helemaal niet meer. Met knikkende knieën ging ik naar beneden om de brievenbus te legen. In bed lag ik ook niet ontspannen, was blij als ik snel in slaap viel. En dat allemaal in mijn eigen huis.
Na een week of 2 besloot ik dat het zo niet door kon gaan, ik dreigde straatvrees te krijgen en dat zou problemen kunnen geven met mijn werk omdat ik er niet meer heen durfde. En ook het feit dat ik me zelfs in mijn eigen huis niet meer op mijn gemak voelde.
Ik ging naar de huisarts en die verwees me door naar de psychologe waar ik al eerder onder behandeling geweest ben.
Door de behandeling en gesprekken met de psychologe, gecombineerd met het slikken van Ruval en Hypericum, begon ik langzaam terug te krabbelen.
Nu, bijna een half jaar later, ben ik voor 85% van die angsten af. Heerlijk! Als ik gespannen ben of last heb van stress dan merk ik dat ik er weer meer last van krijg maar verder gaat het de goede kant op. Het was knokken, vechten tegen die angsten. Dat vergt een hele hoop energie. Nu hoop ik ook een tijdje rust te hebben, even bijkomen.
De duizelingen waar ik sinds vorig jaar zomer last van had werden hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door spanning, stress en druk , onder andere door mijn werk.
Ik ben blij dat ik nu zonder noemenswaardige angst op mijn fiets stap. Ook in huis voel ik me veel veiliger. Helemaal over zal het nooit gaan waarschijnlijk. Maar zoals het een paar maanden lang geweest is wil ik nooit van mijn leven meer meemaken, dat gun ik mijn grootste vijand nog niet.
| 
